ผมกระทืบเท้าลงบนพื้นดินจนฝุ่นคลุ้ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาเจ้าสัตว์ประหลาดตรงหน้า ยิ่งผมรวบรวมสมาธิมากขึ้นเท่าไร โลกก็ยิ่งจืดจางลงไปมากเท่านั้น ทุกอย่างยกเว้นเจ้าโทรลล์ดูพล่ามัวไปหมด และเสียงคำรามของมันก็ดังชัดเจนขึ้นในโสตประสาท
ความเจ็บปวดแล่นริ้วเมื่อผมใช้มือซ้ายที่ยังไม่หายดีช่วยกระชับกระบองแน่น แต่ด้วยสภาวะสมาธิขั้นสูงสุด ความเจ็บปวดนั้นจึงถูกกรองออกไปทันที เหลือไว้เพียงความมุ่งมั่นที่บริสุทธิ์
โทรลล์เหวี่ยงแขนขวาขนาดมหึมาเข้าใส่ทว่ามันเชื่องช้ามากในสายตาผม ผมเบี่ยงตัวไปทางขวาเข้าหาตัวมันโดยไม่ลังเล ก้มหลบใต้ลำแขนนั้นไปอย่างหวุดหวิด พร้อมกับกระตุ้นการไหลเวียนของมานาเพิ่มขึ้นอีก
กล้ามเนื้อส่งเสียงประท้วงจากการรับภาระมานาที่มหาศาล แต่ผมไม่สนใจ ปล่อยให้มันไหลเวียนทั่วร่างกายอย่างบ้าคลั่ง พละกำลังพุ่งขึ้นสูงจนน่าตกใจ
กร๊อบ!
ผมระบายความโกรธทั้งหมดฟาดกระบองเข้าที่หัวเข่าของเจ้าโทรลล์อย่างจัง เสียงกระดูกแตกดังสนั่นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องด้วยความเจ็บปวด
