บทที่ 22 ความสงบ
ในระหว่างที่ผมกำลังจดจ่อกับการฝึกฝนการควบคุมมานา เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ทำให้ผมต้องชะงักลง ผมค่อยๆ ลืมตาและเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเทสที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าพลางแหงนมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่ยังคงสว่างจ้า ก่อนจะเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของเธอ
“ตั้งแต่ที่เรามาถึงที่นี่ ดูเหมือนดวงอาทิตย์จะไม่ขยับเลยนะคะ”
นั่นคือสิ่งที่ผมสังเกตเห็นมาพักใหญ่แล้ว เราอยู่ที่นี่มาเกือบสิบสองชั่วโมง แต่ดวงอาทิตย์ทั้งสองดวงยังคงลอยเด่นอยู่ที่เดิมเป๊ะราวกับถูกสลักไว้บนท้องฟ้า
“เควินบอกว่าในอลาสก้ามีบางที่ที่ดวงอาทิตย์ไม่ตกดินเลยนานกว่าสองเดือน บางทีที่นี่อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้มั้งคะ?”
เทสสันนิษฐาน
ผมพยักหน้าแกนๆ
“คงงั้นมั้ง”
“มีคนบนรถบอกว่าดวงอาทิตย์สองดวงที่อยู่ใกล้กันขนาดนี้มันไม่น่าเป็นไปได้ เขาบ่นเรื่องระบบดาวคู่แล้วก็บอกว่าดวงที่สองไม่ควรจะสว่างขนาดนี้ อย่างมากก็น่าจะเป็นแค่ดาวฤกษ์ที่มองไม่เห็นในตอนกลางวัน…”
ผมยักไหล่ตัดบท ผมไม่มีความรู้เรื่องดาราศาสตร์และไม่อยากเอาเรื่องวิชาการมาทำให้ปวดหัวเพิ่มในสถานการณ์แบบนี้