“แล้วฉันก็อัปเลเวล พลังจิตควบคุมวัตถุ เป็นเลเวลสองแล้วด้วยค่ะ”
เธอเสริมพลางโชว์ผลงานให้ดู หินก้อนเล็กๆ สองก้อนลอยขึ้นเหนือฝ่ามือของเธอและหมุนวนรอบกันอย่างน่าทึ่ง
“เคยลองขว้างของแล้วใช้พลังนั่นช่วยส่งให้มันพุ่งเร็วขึ้นหรือยัง?”
ผมถาม
เธอพยักหน้า
“ยังไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ค่ะ ส่วนใหญ่จะทำออกมาได้แย่กว่าขว้างเองเสียอีก แต่ถ้าฝึกไปเรื่อยๆ คงจะดีขึ้น”
“แล้วคนอื่นล่ะเป็นไงบ้าง?”
เธอถอนหายใจสั้นๆ
“ส่วนใหญ่เครียดเกินกว่าจะลองทำอะไรค่ะ มีแค่พวกเด็กๆ ที่ดูจะปรับตัวได้ไวกว่า แต่ก็มีแค่ไม่กี่คนที่เริ่มใช้ทักษะเป็น”
แม้จะคุยกับผม แต่สายตาของเธอยังคงสอดส่องไปรอบบริเวณเพื่อระวังภัยอย่างสม่ำเสมอ
“เควินเริ่มใช้ทักษะ การสะท้อน ได้แล้วค่ะ ถ้าขว้างอะไรเล็กๆ ใส่เขา เขาจะสะท้อนมันกลับมาได้ แต่แรงส่งจะเบาลงกว่าเดิมมาก”
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปากของเธอ
“เขาบอกว่ารอไม่ไหวแล้วที่จะได้เป็นผู้กล้า”
โธ่ไอ้หนู… ดูการ์ตูนมากไปหรือเปล่า ผมได้แต่ค่อนแคะในใจ
ในจังหวะนั้นเอง กลุ่มเด็กนักเรียนก็เดินตรงเข้ามาหาเรา เด็กชายที่เป็นคนนำกลุ่มมองผมแล้วยิ้มแป้น
