“พี่ต้องเป็นนักฆ่าหมาป่า คนนั้นแน่เลย! ผมก็นึกว่าพี่จะตัวสูงกว่านี้ซะอีก”
“…”
“แถมพี่ตัวเหม็นนิดหน่อยนะเนี่ย”
“เควิน!”
เด็กสาวคนหนึ่งตะโกนดุเขาทันควัน
นี่มันจงใจหาเรื่องกันชัดๆ ผมขมวดคิ้วมองเจ้าเด็กนี่ ผมจำเขาได้… เขาคือเจ้าของเสียงหัวเราะน่ารำคาญที่ทำให้ผมหงุดหงิดก่อนที่จะทะลุมิติมาที่โลกบ้าๆ นี่
“ฮ่าๆ ขอโทษทีครับ แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
เขายื่นมือออกมาทำเป็นมิตร
ผมเมินมือเขาทันทีและยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นตามเดิม เด็กสาวคนเดิมผลักเพื่อนจอมกวนของเธอไปข้างหลัง
“พ-พวกเราขอโทษนะคะ เควินเขา… บางทีก็เพี้ยนแบบนี้แหละค่ะ”
เธอไม่สนใจท่าทีฮึดฮัดของเพื่อน แล้วหันมายิ้มอย่างเอียงอายให้ผม
“พวกเราแค่อยากมาขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พี่ทำน่ะค่ะ”
เอาเถอะ ในที่สุดก็มีคนเห็นหัวกันบ้าง แต่ถ้าจะให้ดี นอกจากคำชมแล้วมีช็อกโกแลตติดมือมาด้วยจะซึ้งใจกว่านี้มาก พับผ่าสิ… ผมอยากกินของหวานชะมัด
ถึงความจริงผมจะทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอดเองทั้งนั้น แต่ในเมื่อพวกเขาได้รับผลพลอยได้ไปด้วย การที่เขารู้จักสำนึกบุญคุณก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ผมจึงทำเพียงพยักหน้าตอบรับคำขอบคุณนั้นไปนิ่งๆ
