เมื่อเขาเอ่ยปากท้าทาย ผมก็ไม่ปฏิเสธ ผมหยิบหินจากพื้นขึ้นมาแล้วขว้างใส่เขาทันทีโดยเล็งไปที่หว่างคิ้วพอดิบพอดี ซึ่งนั่นทำให้เขาดูตกใจนิดหน่อย
แต่ในจังหวะที่หินเกือบจะถึงตัว มันก็เบี่ยงทิศทางและพุ่งกลับมาหาผมอย่างช้าๆ รอยยิ้มอวดดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจ้าเด็กนั่นทันที
ทว่า… หินก้อนที่สองที่ผมแอบขว้างตามไปติดๆ ก็กระแทกเข้าที่หน้าผากเขาเต็มรัก!
“โอ๊ย!”
เขาร้องลั่น เซถอยหลังพลางลูบหน้าผากตัวเองแล้วจ้องมองผมด้วยสายตาตัดพ้อ
“อะไรเนี่ยพี่!”
เขาร้องประท้วงด้วยความเจ็บปวด ซึ่งผมมองว่าเขาควรจะโดนแบบนั้นแหละ และผมก็ไม่ใช่คนใจดีพอจะมานั่งออมมือให้ใครในเวลาแบบนี้เสียด้วย
“ทำแบบนั้นทำไมอ่ะ?”
เขาถามพลางกุมหน้าผาก มองผมเหมือนลูกหมาที่น่าสงสาร
“ฉันแนะนำให้ไปฝึกมาเพิ่มอีกหน่อยนะ”
ผมบอกเสียงนิ่ง
ทักษะของเขาดูจะมีประโยชน์พอตัวเลยล่ะ แต่มันจะไร้ความหมายทันทีถ้าคนใช้ดันทำตัวเป็นแค่ตัวตลก
เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“พี่พูดเหมือนพ่อผมเป๊ะเลย ฝึกเพิ่มหน่อยนะเควิน ใช้สมองหน่อยนะเควิน ทำไมโง่แบบนี้ล่ะเควิน”
เขาทำท่าทางประกอบอย่างบ้าคลั่งก่อนจะกลับมาจ้องหน้าผม
“แต่นั่นแหละ ไม่ต้องห่วง ผมจะฝึกครับ!”
