ดูจากท่าทางและน้ำเสียง ผมบอกได้เลยว่าเขามองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย ต่างจากคิมและลิลลี่ที่ดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด สังเกตได้จากการที่พวกเขามักจะสะดุ้งเป็นพักๆ และคอยเหลียวมองเข้าไปในป่าด้วยความกังวลตลอดเวลา
แต่ก็นะ… คนแบบเควินอาจจะช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงบ้าง มีไว้ก็คงไม่เสียหายอะไร
“แล้วเจอกันครับ!”
เขาโบกมือลาก่อนจะพาลูกทีมเดินจากไป คิมพยักหน้าให้ผมส่วนลิลลี่ยิ้มจางๆ ให้หนึ่งที
“ฉันจะกลับไปเฝ้ายามต่อแล้วนะคะ”
เทสบอก ผมพยักหน้าตอบรับสั้นๆ ก่อนที่เธอจะแยกตัวไป
“เจ้าหมูอ้วน มานี่เร็ว!”
ผมได้ยินเสียงเควินตะโกนเรียกเจ้าคอร์กี้บิสกิตขณะที่พวกเขาเดินห่างออกไป
“ชื่อบิสกิตต่างหากล่ะ คุณซาแมนธาคงไม่ชอบแน่ถ้าได้ยินนายเรียกแบบนั้น”
เสียงของลิลลี่พูดแทรกขึ้นมา ก่อนที่บทสนทนาของพวกเด็กๆ จะค่อยๆ เลือนหายไปจากระยะการได้ยิน ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวผมอีกครั้ง
ในนาทีนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดีอย่างที่ควรจะเป็น ผมเองก็อยากให้ความสงบราบรื่นนี้คงอยู่ต่อไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
