ดีชั่วอย่างไรเจียงเชอก็เป็นฮ่องเต้มาหกสิบเอ็ดปีแล้ว ย่อมต้องเข้าใจความหมายของเจียงฉางเซิง
“เจ้าตัวแสบนั่น…”
เจียงเชอเดาได้ในพริบตาว่าเป็นฝีมือของเจียงซิ่ง เขาบังเกิดความเดือดดาลขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ แต่จากนั้นอารมณ์นี้ก็กลายเป็นความปลื้มใจอย่างรวดเร็ว
เขารอให้เจียงซิ่งทำเช่นนี้มาตลอด เขาหมกมุ่นอยู่กับการเป็นอมตะมาหลายปี เกือบทำให้เขาหลงลืมจุดเริ่มต้นดั้งเดิมนี้ไปแล้ว เขาก็เคยมีความทุกข์เช่นเดียวกันมาก่อน
เขาจึงปลื้มใจที่เจียงซิ่งทำเช่นนี้ อย่างน้อยก็บอกได้ชัดเจนว่าเจียงซิ่งมีความทะเยอทะยาน มีความคิดเป็นของตนเอง มิได้เป็นองค์รัชทายาทที่เอาแต่เที่ยวเล่นเช่นแต่แรกแล้ว
ทว่า! พอถึงเวลาที่เขาจะต้องวางมือจริงๆ กลับรู้สึกไม่ยินยอมขึ้นมา และเวลานี้เขาก็ได้เข้าใจความคิดของฮ่องเต้ซุนเทียนในตอนแรกด้วยเช่นกัน
สุดท้ายคนเราก็มักขัดแย้งในตนเอง มีคนจำนวนน้อยนักที่รู้แน่ชัดว่าที่แท้แล้วตนเองเป็นคนอย่างไร
เจียงเชอสูดหายใจลึกๆ ครั้งหนึ่งและมองไปยังจอกสุราทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า เขารู้ว่าตนเองจำเป็นต้องเลือกแล้ว
จีอู๋จวิน ไป๋ฉี หวงเทียน และเฮยเทียนต่างจ้องมองเขาและสงสัยนักว่าเขาจะเลือกอย่างไร
เจียงเชอเอื้อมมือออกไปลูบจอกสุราที่มีนามว่า อำนาจราชัน แต่ตอนที่กำลังจะสัมผัส เขาก็ยังลังเลขึ้นมา ในที่สุดก็เคลื่อนมือไปจับ ห้วงสารทอนันต์
เขาช้อนตาขึ้นมองเจียงฉางเซิง กล่าวว่า“ท่านผู้เฒ่า ให้เวลาข้าอีกห้าปีได้หรือไม่
