ชคชะตาของโอรสสวรรค์แต่ก็ยังปกป้องราชวงศ์แห่งโชคชะตาได้
ทว่าก็มีเพียงมรรคาจารย์เท่านั้นที่ทำได้ หากเป็นจักรพรรดิยุทธ์คนอื่นๆ ที่สร้างวีรกรรมตั้งมากมาย ทั้งยังอยู่ในราชวงศ์แห่งโชคชะตามาเนิ่นนาน โชคชะตาของเขาจะต้องผสานเข้ากับราชวงศ์แห่งโชคชะตาไปนานแล้ว แต่มรรคาจารย์ที่มีอภินิหารมหาศาลกลับยังสามารถปฏิเสธโชคชะตาของราชวงศ์แห่งโชคชะตา
นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามรรคาจารย์ทำได้อย่างไร
หลังจากนั้นสองชั่วโมง เจียงเชอก็กลับวังหลวง เจียงซิ่งส่งคนไปจับตาดูเขาไว้ ส่วนตัวเขาก็คอยอยู่อย่างกระวนกระวาย แต่ก็ไม่เหมาะจะไปสอบถามมรรคาจารย์เพราะตนเองจะดูเสียมารยาทเกินไป
แต่จากปากคำของคนสนิทของเขา โอรสสวรรค์ดูคล้ายจะมีความสุขมาก เหตุใดจึงมีความสุข? หรือว่ามรรคาจารย์ใช้ยาอายุวัฒนะแลกเปลี่ยนกับราชอำนาจของเสด็จพ่อ?
เจียงซิ่งคิดฟุ้งซ่านไปหมด พอกลับมาภายในตำหนักบรรทม เจียงเชอก็บอกกับพระสนมอวิ๋นว่าเขาจะสละราชบัลลังก์ในอีกห้าปีข้างหน้า
พระสนมอวิ๋นตกใจจนหน้าซีด “เหตุใดต้องสละราชบัลลังก์เพคะ”
เจียงเชอเอ่ยว่า“ก็สมควรจะต้องสละราชบัลลังก์แล้ว เราไม่มีความสนใจที่จะเป็นโอรสสวรรค์ต่อไป เวลานี้ก็เพียงครองตำแหน่งโอรสสวรรค์เพื่อความปรารถนาส่วนตนเท่านั้น”
“ทว่าพระองค์ทรงเป็นโอรสสวรรค์ เดิมทีต้าจิ่งก็ควรเป็นไปตามที่พระองค์กำหนดนี่เพคะ”
“เราเป็นโอรสสวรรค์แห่งต้าจิ่ง แต่ต้าจิ่งมิได้เป็นของโอรสสวรรค์”
เจียงเชอส่ายหน้าเอ่ยแล้วเด
