ใจจริงผมอยากได้หอกมาไว้รักษาระยะห่างจากศัตรูมากกว่า แต่การใช้หอกด้วยมือเพียงข้างเดียวมันลำบากเกินไป และผมก็ชอบใบมีดคมๆ มากกว่าท่อเหล็กทื่อๆ อย่างน้อยถ้าเล็งให้แม่น มันก็สร้างแผลที่รุนแรงได้เยอะกว่า
“ไปกันเถอะ”
แฮดวินเอ่ยนำก่อนจะเริ่มก้าวเดินมุ่งหน้าเข้าป่า ในจังหวะที่เดินพ้นเขตทางรถไฟ ผมชำเลืองกลับไปมองข้างหลัง เห็นโชอี้กำลังยืนจ้องมองผมพลางกุมมือน้องสาวเอาไว้แน่น สีหน้าของเธอยากที่จะคาดเดาความหมายจริงๆ
เทส แคสเซียน และโดมินิก พลันเงียบกริบลงทันทีที่ก้าวเข้าสู่ร่มไม้ พวกเขาดูลุกลี้ลุกลนและสะดุ้งโหยงทุกครั้งที่มีเสียงกิ่งไม้หัก
ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจนัก ในเมื่อพวกเขาเห็นพวกผมกลับมาในสภาพสะบักสะบอมครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังมีคนตายสังเวยป่าแห่งนี้ไปแล้วหนึ่งคน เป็นใครก็ต้องขวัญเสียเป็นธรรมดา
แต่โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีการปะทะใดๆ เกิดขึ้นจนกระทั่งเราเข้าใกล้จุดที่แฮดวินบอกไว้
แบบนี้สิที่ผมต้องการ... ขอให้ความเงียบสงบนี้คงอยู่ต่อไปเถอะ
