บทที่ 18 การสั่นพ้อง
ทันทีที่ผมทิ้งตัวลงบนเบาะหลัง ผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจัดการยัดหูฟังเข้าหู แล้วเปิดระบบตัดเสียงรบกวนในทันที
โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา ผมเลือกสุ่มเพลงหนึ่งในเพลย์ลิสต์ขึ้นมาแล้วตั้งค่าให้เล่นวนซ้ำไปเรื่อยๆ
เมื่อหลับตาลง ทุกอย่างรอบตัวก็เลือนหายไป ทั้งเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของผู้คน เสียงสุนัขของหญิงชราที่นั่งถัดไปไม่กี่แถว และเสียงเจี้ยวจ๊าวของกลุ่มนักเรียน
ผมปล่อยให้ทำนองเพลงบรรเลงผ่านไปสองรอบจนจิตใจเริ่มมั่นคงพอที่จะกลับมาจดจ่อกับตัวเองได้อีกครั้ง
สภาพของผมตอนนี้เรียกได้ว่าดูไม่ได้เลย แขนข้างที่หักเจ็บปวดรุนแรงกว่าที่ผมแสดงออกให้คนอื่นเห็นหลายเท่านัก
ร่างกายอ่อนเปลี้ย หน้ามืด และปวดร้าวกล้ามเนื้อไปหมด ซึ่งคงเป็นผลข้างเคียงจากการฝืนใช้มานาเกินขีดจำกัด
ผมทั้งหิวทั้งกระหาย แถมเสื้อเชิ้ตที่เคยเป็นสีขาวบัดนี้กลับย้อมไปด้วยสีแดงฉานของเลือดและรอยกรังสีดำจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
ผมเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ แบตเตอรี่เหลือ 78% ส่วนหูฟังเหลือ 70% ยังดีที่แบตสำรองน่าจะชาร์จไฟให้ผมได้อีกสักรอบ
ก่อนหน้านี้ผมค้นพบความลับบางอย่าง