บทที่ 17 บาดแผล
หลังจากเดินตามเทสมาจนถึงตู้ขบวน เธอก็เริ่มลงมือทำความสะอาดบาดแผลให้ผมด้วยเศษผ้าผืนเล็กเท่าที่มี ตลอดเวลาเธอรักษาความเงียบได้อย่างดีเยี่ยม
ไม่มีการตั้งคำถามเซ้าซี้หรือพูดจาให้ผมรำคาญใจ เธอเพียงแค่จดจ่ออยู่กับการซับเลือดอย่างเบามือ
เทสรู้จักนิสัยผมดีเสมอ และนั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายเวลาอยู่ใกล้เธอ
บาดแผลบางส่วนดูสาหัสพอตัว แต่ขอบคุณค่าความทนทานที่ทำให้พวกมันเริ่มสมานตัวเร็วกว่าคนปกติ
ระหว่างที่เธอวุ่นอยู่กับแผล ผมก็หยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่จนหมด แล้วเก็บขวดเปล่าลงกระเป๋าอย่างเสียดาย
“ฉันไม่รู้จะจัดการกับแผลพวกนี้ยังไงต่อดี”
เทสเปรยขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“น้ำยาฆ่าเชื้อก็ไม่มี จะให้เผาแผลแบบในหนังก็ไม่รู้ว่ามันจะใช้ได้จริงไหม ในตู้รถไฟขบวนนี้ไม่มีแม้แต่ชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นด้วยซ้ำ”
ผมสังเกตเห็นว่าเธอรวบผมยาวสีบลอนด์เป็นหางม้าคู่ไว้ด้านหลัง และเปลี่ยนจากกระโปรงมาสวมกางเกงเลกกิ้งที่คล่องตัวขึ้น
เธอกำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย แม้เธอจะไม่พูดออกมา แต่ผมก็พอจะเข้าใจสิ่งที่เธอคิดได้
