ทุกครั้งที่ผมจิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อกระตุ้นความรู้สึก บาดแผลตามตัวจะสมานตัวเร็วขึ้นทีละนิด ส่วนแขนที่หักนั้นรักษาตัวช้ากว่ามาก แต่ก็ยังพอเห็นความคืบหน้าอยู่บ้าง
ผมเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้นแล้วหลับตาลงอีกครั้ง เข้าสู่สภาวะสมาธิโดยมีเสียงเพลงคลอเป็นฉากหลัง
ผมพยายามควบคุมมานาแล้วส่งมันไปยังบาดแผล จินตนาการภาพรอยแผลที่กำลังปิดตัวลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามสัมผัสถึงมันให้ได้มากที่สุด ในขณะที่มือยังคงจิกเล็บลงบนฝ่ามือต่อไป
แม้มันจะยังไม่เห็นผลทันตา แต่มันช่วยให้ผมสงบลงเมื่อได้จดจ่ออยู่กับกระแสมานาที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง การสัมผัสมานานั้นเป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาด ราวกับผมมีอวัยวะใหม่ที่เกิดมาเพื่อรับรู้ถึงพลังนี้โดยเฉพาะ
ผมสังเกตเห็นว่ามีการสูญเสียมานาไปบ้างในระหว่างที่มันหมุนเวียนผ่านเส้นเลือด เข้า และออกจากหัวใจ น่าเสียดายที่ตอนนี้ผมยังสัมผัสไม่ได้ว่ามันรั่วไหลไปที่ตรงไหน และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร
ผมรู้เพียงแค่ว่ามันเริ่มต้นที่หัวใจ…
แต่ทำไมมันต้องเดินทางไปพร้อมกับเลือดด้วยล่ะ? มันแค่ใช้เส้นเลือดเป็นถนน หรือว่ามันจำเป็นต้องผสมรวมกับเลือดเพื่อคงสภาพกันแน่?
