หัวใจของผมเป็นเครื่องปั่นไฟที่สร้างมันขึ้นมาเอง หรือเป็นเพียงแค่สถานีส่งต่อพลังงานจากที่อื่นกัน?
ความหลงใหลในมานาทำให้ผมลืมสิ้นทุกอย่าง แม้แต่เสียงเพลงก็ไม่ได้ยินอีกต่อไป ผมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังผลาญแบตเตอรี่โทรศัพท์ไปมากแค่ไหน
ผมยังคงไล่สัมผัสพลังที่เดินทางไปทั่วร่างกาย และลองสะกิดมันดูเบาๆ พลางตั้งคำถามเพิ่มขึ้น…
เป็นไปได้ไหมที่ผมจะควบคุมมานาที่อยู่ภายนอกร่างกาย? หรือแม้กระทั่งควบคุมมานาของคนอื่น?
คำถามมากมายผุดขึ้นมาไม่หยุดยั้งจนเวลาเริ่มไร้ความหมาย มีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นแต่ผมเลือกที่จะเพิกเฉย ผมยังคงเคลื่อนย้ายมานาด้วยความทึ่ง
ขีดจำกัดของมันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ?
ผมลองเคลื่อนมานาไปที่ปลายนิ้ว ให้มันไหลไปจนถึงเส้นเลือดฝอยที่ไกลที่สุด แล้วพยายาม ดัน มันออกมาผ่านเนื้อและผิวหนัง
ผมสัมผัสได้ทันทีว่ามันผลาญพลังงานเร็วขึ้นกว่าตอนที่วิ่งอยู่ในเส้นเลือดหลายเท่า ผมออกแรงดันเพิ่มขึ้นอีกนิดจนมันหลุดออกมาจากนิ้วในที่สุด
มันไม่ได้สร้างความเจ็บปวด แต่มวลของมันดูเบาบางเหมือนควันจางๆ เท่านั้น ผมจึงเติมมานาเข้าไปอีกเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบ
ก๊อก ก๊อก!
