มีเสียงเคาะตู้ขบวนดังขึ้น แต่ผมไม่สนใจ ผมสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วดิ่งเข้าสู่สมาธิที่ลึกขึ้นกว่าเดิม
ผมออกแรงเค้นมานาจนรู้สึกว่ามันพุ่งออกไปพ้นนิ้วประมาณหนึ่งเซนติเมตร ผมจดจ่อกับมัน บีบอัดมวลพลังที่เหมือนควันให้บางลงและคมกริบ ในจังหวะนั้นผมเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศไม่พอหายใจ สมองปวดร้าวอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงวิ้งในหู แต่ผมก็ยังไม่หยุด
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขัดจังหวะขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะตู้ขบวนที่ดังถี่กว่าเดิม
ผมรู้ดีว่าถึงเวลาตามที่นัดหมายไว้แล้ว แต่จะให้หยุดตอนนี้ไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้การทดลองทุกอย่างกำลังไปได้สวย และกำลังเข้าใกล้ความสำเร็จเข้าไปทุกทีแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจเมินเฉยต่อโลกภายนอก แล้วรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี ปลดปล่อยมานาให้หลั่งไหลไปยังปลายนิ้วให้มากขึ้นกว่าเดิม บีบอัดและบังคับมวลพลังนั้นให้คมกริบและหนาแน่นขึ้นไปอีกจนถึงขีดสุด!
เมื่อรู้สึกว่ามันหนาแน่นพอแล้ว ผมก็สะบัดนิ้วกรีดลงไปบนแผงเหล็กด้านข้างตู้ขบวนทันที!
