ทุกคนดูมีความหวังขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลเบาๆ หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที แคสเซียนกับโดมินิกเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น แม้แต่แฮดวินเองก็ยังเร่งฝีเท้าขึ้น
เมื่อเดินพ้นแนวดงไม้สุดท้าย เราก็พบกับลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยผ่านผืนป่า
“ในที่สุดก็เจอสักที!”
แคสเซียนตะโกนลั่นพลางวิ่งแซงหน้าแฮดวินไปอย่างขาดสติ
“เงียบหน่อย แคสเซียน!”
แฮดวินเค้นเสียงดุพลางคว้าแขนดึงเขากลับมา
“จำไว้ด้วยว่าเราอยู่ที่ไหน!”
แต่น่าเสียดายที่แคสเซียนดูจะไม่สนคำเตือนนั้นเท่าไหร่นัก เขายิ้มหยันและพยักหน้าส่งๆ ท่าทางเมินเฉยของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เห็นหัวแฮดวิน และเขาไม่รู้เลยว่าความประมาทโง่ๆ ของเขากำลังทำให้พวกเราทั้งหมดตกอยู่ในอันตราย
“นี่…”
ผมเรียกเขาด้วยเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ทันทีที่เขาหันมา ผมก็กระแทกเข่าเข้าที่ยอดอกของเขาเต็มรักจนลมหายใจเขาขาดห้วง ร้องไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แคสเซียนตาเบิกค้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความจุกเสียด และก่อนที่เขาจะได้สติ ผมก็จัดการใช้มือข้างที่ปกติบีบคอเขาไว้แน่นจนแผ่นหลังเขากระแทกเข้ากับต้นไม้
