ภาพของเดนี่เมื่อไม่กี่ปีที่แล้วที่กำลังยิ้มแย้มสดใสขณะอุ้มน้องสาวตัวน้อยแนบอก ทั้งคู่หัวเราะร่าให้แก่กันด้วยมุกตลกโง่ๆ บางอย่าง
ทว่าตอนนี้ภาพความสดใสนั้นกลับจางหายไป เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณที่นอนโดดเดี่ยวอยู่ชายป่า
ฉันถอนหายใจยาวพลางกระชับหอกในมือให้แน่นขึ้นเพื่อเริ่มฝึกซ้อมท่าแทง ฉันใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงเพื่อปรับตัวให้เข้ากับน้ำหนักของอาวุธและจังหวะการเคลื่อนไหว
หลังจากเริ่มคุ้นมือ ฉันก็หันมาสนใจทักษะของตัวเองที่ชื่อว่า พลังจิตควบคุมวัตถุ แม้ชื่อจะดูคลุมเครือ แต่ฉันเดาว่ามันคงเหมือนพลังเคลื่อนย้ายสิ่งของในหนังไซไฟที่เคยผ่านตามานั่นแหละ
ทว่าการใช้งานจริงกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด ฉันพยายามเค้นจินตนาการเพื่อบังคับให้มันทำงาน แต่ทุกอย่างรอบตัวยังคงสงบนิ่ง
สุดท้ายฉันจึงลองทำตามคำแนะนำของแนท คือการเลิกฝืนบังคับแล้วปล่อยให้ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณแทน
ในที่สุดฉันก็สัมผัสได้ถึงกระแสพลังบางอย่าง… มีจังหวะหนึ่งที่หินบนฝ่ามือขยับเขยื้อนขึ้นเล็กน้อย ฉันรู้สึกประหลาดใจ พลังนี้น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปตามเวลาที่นัดหมาย