แคสเซียนเดินตรงไปเคาะตู้ขบวนรถไฟ เขาเพิ่มแรงเคาะหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแนทที่นั่งอยู่ข้างในยอมลุกขึ้นมา
“…ไอ้ขี้เก๊กเอ๊ย”
ฉันได้ยินแคสเซียนสบถพึมพำด้วยความหมั่นไส้
ในที่สุดแนทก็ก้าวออกมาจากตู้ขบวน เขาเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีที่มีเส้นผมสีดำขลับและใบหน้าหล่อเหลาเอาการ
เสียอย่างเดียวที่เขามักจะทำหน้าตายเย็นชาอยู่ตลอดเวลา จนกลายเป็นกำแพงที่ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเสวนาด้วย
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนใบหน้าของเขาก็คือดวงตา… ตาข้างหนึ่งของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้มจัด ในขณะที่อีกข้างกลับเป็นสีเทาอ่อน ภาวะตาสองสีที่หาได้ยากนี้ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูมีเสน่ห์ลึกลับอย่างน่าประหลาด
แนทเดินไปหยุดยืนประจันหน้ากับแคสเซียน แม้เขาจะดูเพรียวบางกว่าชายวัยกลางคนที่มีกล้ามเนื้อกำยำคนนั้น แต่เขาก็ได้เปรียบเรื่องส่วนสูงที่มากกว่าเล็กน้อย
ทั้งคู่ยืนจ้องตากันนิ่งสนิทอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไร ทว่าสุดท้ายกลับเป็นแคสเซียนเองที่ทนความกดดันไม่ไหวจนต้องหลบสายตาไปก่อน ฉันเห็นเขาเดินหลีกทางให้พลางกำหมัดแน่นด้วยความขัดใจ
“ได้ผลอะไรไหม?”
