ผมลองขยับมือเล็กน้อย แต่ความเจ็บแปล็บก็แล่นริ้วจนต้องหยุดทันที
“แขนใช้งานไม่ได้เลย แผลที่สีข้างก็เจ็บทุกครั้งที่เอี้ยวตัว คงต้องปล่อยให้ค่าความทนทานเยียวยามันไปก่อน”
“ฉันก็คิดไว้แบบนั้นแหละ”
เธอใช้นิ้วจิ้มมือซ้ายผมเบาๆ แววตาของเธอสั่นไหวด้วยประกายล้อเลียนเมื่อเห็นผมขมวดคิ้วหน้ามุ่ย แม้ใบหน้าส่วนอื่นของเธอจะยังนิ่งสนิทไร้อารมณ์ก็ตาม
“ค่าสถานะของเธอเป็นยังไงบ้าง?”
ผมถามเข้าเรื่อง
เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“เลเวล 0 ความแข็งแกร่ง 4 ความว่องไว 7 ความทนทาน 2 และมานา 1”
ตัวเลขของเธอต่ำกว่าตอนผมเริ่มต้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้แย่เลย ผมรู้ว่าเธอพอจะสู้ได้ ซึ่งนั่นดีกว่าคนอื่นในขบวนรถไฟมาก
“ถ้าเลเวลอัป ให้ลงความทนทานสองแต้มและมานาอีกหนึ่งแต้มนะ เธอทำได้เลยแค่ตั้งสมาธิจดจ่อกับค่าที่ต้องการ”
จากนั้นผมก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เจอในป่าให้เธอฟัง ทั้งก๊อบลินชาแมนและหมาป่าคืนชีพ ผมบอกทุกอย่างที่เป็นประโยชน์ ตั้งแต่วิธีการโจมตี อาวุธที่พวกมันใช้ ไปจนถึงความรู้เรื่องมานาที่ผมเพิ่งค้นพบ
