ผมสังเกตเห็นแววตาที่กำลังต่อสู้กับจิตสำนึกของตัวเอง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะสวมหน้ากากความใจกล้าปนหน้าด้านเข้าใส่ผมจนได้
“เนเทล... ผมรู้ว่าคุณยังบาดเจ็บอยู่ แต่ตอนนี้พวกเราต้องการคุณจริงๆ”
เขายักไหล่พลางขยับตัวอย่างเก้ๆ กังๆ อย่างน้อยเขาก็คงรู้ตัวดีว่าคำขอของตัวเองมันเห็นแก่ตัวแค่ไหน
แต่ผมก็โทษเขาไม่ได้หรอก เพราะผมเองก็มั่นใจว่าตัวเองมีประโยชน์กว่าคนส่วนใหญ่ที่นี่ แม้จะอยู่ในสภาพที่สะบักสะบอมแบบนี้ก็ตาม
“ตอนที่ผมเดินแบกเดนี่กลับมา…”
เขาหยุดนิ่งไปอึดใจหนึ่ง การเอ่ยชื่อเพื่อนที่เพิ่งจากไปดูเหมือนจะกระทบจิตใจทุกคน ไม่เว้นแม้แต่แฮดวินที่พยายามรักษาท่าทีสุขุม
เขาสูดลมหายใจเบาๆ ก่อนจะกัดฟันพูดต่อ
“ตอนนั้นผมเห็นแม่น้ำอยู่ตรงหุบเขาด้านล่าง เดินถัดจากจุดที่เราเจอพวกก๊อบลินไปไม่เกิน 5 นาที”
ผมมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่แน่ใจว่าเขากำลังแสดงละครเรียกความสงสาร หรือกำลังรู้สึกผิดจริงๆ ที่ต้องมาขอร้องคนเจ็บแบบผม
แต่ที่แน่ๆ กระสุนในมือเขาคงเหลือไม่มากแล้ว อาจจะแค่หนึ่งหรือสองแม็กกาซีนเท่านั้น ไม่เช่นนั้นคนอย่างเขาคงไม่มาง้อผมแบบนี้
“แคสเซียนกับโดมินิกจะไปกับเราด้วย”
