เขาแนะนำชายสองคนที่ตามมา
แคสเซียนเป็นชายร่างเตี้ยผมดำ ส่วนโดมินิกมีผิวเข้มและผมหยิก ทั้งคู่ดูมีร่างกายกำยำแบบคนงานที่ใช้แรงงานหนักมาอย่างต่อเนื่อง
ผมแอบแปลกใจที่พวกเขาอาสาจะไปด้วย ทั้งที่เห็นสภาพศพของเดนี่ไปแล้วแท้ๆ การที่มีคนเพิ่มมาช่วยงานน่ะมันดีอยู่แล้ว แต่มันดูผิดปกติเกินไปที่มีผู้กล้า ปรากฏตัวขึ้นมาในเวลาแบบนี้
ผมปรายตามองไปที่โชอี้ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่กับน้องสาวของเธอ บางทีอาจจะ… แต่ช่างมันเถอะ ผมสลัดความคิดทิ้ง
ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนพลางลอบประเมินระยะการโจมตีจากความยาวแขน และสังเกตท่าทางการเคลื่อนไหวเพื่อประเมินความคล่องตัวของชายแปลกหน้าทั้งสอง
หากพวกเขาถูกโชอี้บงการอยู่จริงๆ และคิดจะหันมาเล่นงานผมล่ะก็… ก็มาลองวัดกันดูสักตั้งว่ามานาและสมาธิของผมจะจัดการกับพวกเขาได้ดีแค่ไหน
“ผมจะพาเทสไปด้วย แต่ผมต้องการเวลาพักเพิ่มอีกสักชั่วโมง และช่วยหาหอกให้เธอเล่มหนึ่งด้วย”
ผมยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อเห็นแฮดวินพยักหน้าอย่างจนใจ ผมก็ก้าวเดินตรงไปยังตู้ขบวนรถไฟทันที ระหว่างทางผมได้ยินเสียงแคสเซียนกับโดมินิกบ่นพึมพำลับหลังด้วยความไม่พอใจ แต่ผมไม่สนใจ
