บทที่ 16 ความเปราะบาง
ความรู้สึกหวาดกลัวที่ถูกแทรกแซงเข้ามานั้นสมจริงจนน่าใจหาย ผมถึงกับได้ยินเสียงฟันตัวเองกระทบกันกึกๆ
ในหัวแทบไม่หลงเหลือกระบวนการคิดที่เป็นเหตุเป็นผล มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่คอยสั่งการให้ผมวิ่งหนีออกไปให้พ้นเพียงอย่างเดียว
ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายลงไปกว่านี้ ผมรีบเร่งการหมุนเวียนมานาและดิ่งลึกเข้าสู่สมาธิขั้นสูงสุดเท่าที่ระดับทักษะจะอำนวย
ดูเหมือนสมาธิของผมจะเป็นยาแก้ทางที่ได้ผลดีเยี่ยม มันช่วยฉุดรั้งสติของผมให้กลับคืนสู่โลกความเป็นจริง ความหวาดกลัวที่เคยมีเริ่มเบาบางลง แม้มันจะไม่หายไปทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับที่ผมยังควบคุมได้
ทักษะของเธอน่าอัศจรรย์จริงๆ เงื่อนไขการใช้งานของมันคืออะไรกันแน่? ต้องใช้มานาไหม? ส่งผลต่อเป้าหมายได้กี่คนในคราวเดียว? และที่สำคัญ… มันใช้กับพวกมอนสเตอร์ได้ด้วยหรือเปล่า?
ในการต่อสู้เมื่อครู่ เธอใช้มันควบคุมผมคนเดียว หรือแอบใช้กับพวกก็อบลินด้วยกันแน่ เพราะพฤติกรรมของพวกมันดูจงใจรุมกินโต๊ะผมเพียงคนเดียวอย่างผิดปกติ
