โชอี้หุบปากที่แยกเขี้ยวข่มขู่ลง ดวงตาฉายแววลังเลออกมา เธอคงรู้ซึ้งแล้วว่าตนเองยังไม่แข็งแกร่งพอจะฆ่าผมในตอนนี้ และการข่มขู่ต่อไปก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่า
เมื่อเธอยอมรับความจริง กระแสอารมณ์หวาดกลัวที่เคยแทรกซึมในหัวผมก็มลายหายไป ผมจึงระบายรอยยิ้มออกมา
“เราอาจจะเริ่มต้นกันผิดวิธีไปหน่อย เอาเป็นว่ามาเริ่มกันใหม่ดีกว่า”
แน่นอนว่าผมแทบตายเพราะเธอ และเธอก็ใช้ผมเป็นโล่มนุษย์มาถึงสองครั้ง แต่ทักษะของเธอนั้นมีประโยชน์เกินกว่าจะกำจัดทิ้ง
ในอนาคตมันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ผมรอดชีวิต เพราะฉะนั้นผมจึงเลือกที่จะซุกซ่อนความแค้นนี้ไว้ในส่วนลึกของใจ
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา
ตอนนี้เธอกำลังบงการผมอยู่หรือเปล่า? การที่ผมเปลี่ยนใจจากการอยากฆ่าทิ้งมาเป็นการอยากใช้งานเธอแทน เป็นผลจากการล้างสมองของเธอด้วยไหม?
ผมคงต้องเก็บเรื่องนี้ไปวิเคราะห์ภายหลัง ผมรู้ตัวดีว่ากำลังเล่นกับไฟ
แต่ในสภาวะสมาธินี้ ผมมั่นใจว่าเริ่มแยกแยะออกแล้วว่าตอนไหนที่ถูกแทรกแซง และผลประโยชน์ที่ได้รับจากเธอก็ดูคุ้มค่าพอที่จะเสี่ยง
