ขนสีน้ำตาลเกรอะกรังโชกไปด้วยเลือด ใบหน้ามีรอยกระสุนและดวงตาที่ปิดสนิท… ผมจำมันได้ทันที มันคือเจ้าหมาป่ายักษ์ที่พวกเราเพิ่งจัดการไปก่อนหน้านี้ ดูเหมือนเจ้าชาแมนนั่นจะมีพลังมนต์ดำที่ปลุกคนตายให้กลับมาขยับได้อีกครั้ง
แวบหนึ่งผมคิดจะหลบหนีไปคนเดียว แต่พอเหลือบไปเห็นโชอี้ ความคิดนั้นก็พังทลายลงกระทันหัน ความคิดบ้าๆ ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองผุดขึ้นมาในหัว
ผมจะทิ้งทุกคนไปตอนนี้ไม่ได้… ผมทำไม่ได้จริงๆ!
“บ้าเอ๊ย!”
ผมสบถ
ความคิดประหลาดเริ่มทำงานอีกครั้ง ในโลกที่ความตายอยู่แค่เอื้อม หากผมลังเลผมอาจจะตายได้ ดังนั้นผมจึงสูดลมหายใจเข้าลึก สงบจิตใจจนเข้าสู่ภวังค์สมาธิที่ลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมา
โลกภายนอกพลันเงียบสงัด สีสันรอบตัวดูซีดจางลง สมองเริ่มคัดกรองข้อมูลไร้สาระทิ้งไปจนหมด ผมประสานสายตาเข้ากับก็อบลิน ชาแมน ที่ดูเหมือนกำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยพวกเรา
“เวรเอ๊ย!”
เดนี่ สบถออกมาอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าทางหนีถูกปิดตาย
พริบตานั้น เจ้าหมาป่าคืนชีพก็พุ่งเข้าใส่ตามคำสั่งของชาแมน แฮดวินเป็นคนแรกที่เปิดฉาก เสียงปืนดังสนั่นติดต่อกันสามนัดเข้าเป้าอย่างจังด้วยความชำนาญ
