บทที่ 9 หลังการต่อสู้
ผมดึงมีดสั้นออกจากคอของเจ้าก็อบลิน ก่อนจะตัดสินใจเก็บแต้มสถานะเอาไว้ก่อน เพราะอยากทดสอบผลลัพธ์ของมันให้แน่ชัดกว่านี้อีกสักนิด
เดนี่กับโชอี้ดูจะขวัญเสียไม่น้อย แม้บาดแผลตามร่างกายจะไม่ถึงขั้นสาหัสก็ตาม
หากพิจารณาตามจริง เดนี่เป็นคนรูปร่างกำยำและมีช่วงแขนขาที่ยาว ซึ่งถือเป็นข้อได้เปรียบเรื่องระยะจู่โจมที่กว้างกว่าคนทั่วไป
ส่วนโชอี้เองก็ดูเหมือนจะมีทักษะเชิงการต่อสู้ติดตัวอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าสิ่งมีชีวิตที่สูงเพียงเมตรครึ่งตัวนี้กลับยังสร้างรอยแผลให้พวกเขาได้ในการต่อสู้แบบสองรุมหนึ่ง
แสดงให้เห็นว่าสำหรับการเผชิญหน้าครั้งแรกนั้น มันเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือสำหรับพวกเขาพอสมควรเลยล่ะ
“ไอ้ระยำเอ๊ย…”
เดนี่สบถพลางเตะซากก็อบลินโครมใหญ่ สำหรับผม มันดูเหมือนการระบายอารมณ์เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวเสียมากกว่า เพราะผมสังเกตเห็นมือที่สั่นเทาและได้ยินร่องรอยความหวั่นวิตกในน้ำเสียงของเขา
“คุณช่วยแบกศพมันไปหน่อยได้ไหม?”
ผมเอ่ยถาม แต่เดนี่กลับมองผมราวกับมองคนบ้า
“อาจจะมีพวกของมันอยู่แถวนี้ และเราคงไม่อยากให้พวกมันมาเจอศพเพื่อนตัวเองใกล้ๆ จุดที่พวกเราอยู่หรอกนะ”
