ผมชิงพูดดักคอก่อนที่เขาจะได้ทันโต้แย้ง เดนี่เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับอย่างเสียไม่ได้
“โชอี้”
ผมเรียกเธอเพื่อให้ตั้งสติ เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่ผมค่อนข้างถูกใจ… มันคือแววตาของคนที่เริ่มยอมรับความจริง
“ฉันจะแบกอีกตัวไปเองค่ะ ส่วนคุณไปช่วยแฮดวินเถอะ”
เธอกล่าว
“แบกไปแค่ศพพอนะ ส่วนอาวุธพวกนี้ผมกับแฮดวินจะจัดการเอง”
ผมเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนกำชับ
“แล้วก็อย่าเพิ่งเอาพวกมันไปใกล้กลุ่มผู้โดยสารคนอื่นนักล่ะ”
เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ ผมจึงเดินลึกเข้าไปในป่าอีกครั้ง ในมือกระชับมีดสั้นที่ยึดมาได้ มันทำมาจากหินสีดำขลับที่ดูคล้ายโอปซิเดียน แต่กลับมีความคมและแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ
ผมเดินไปสมทบกับแฮดวินที่กำลังยืนพิจารณาซากก็อบลินอีกตัวอยู่
“เดนี่กับโชอี้จะช่วยแบกอีกสองตัวไปครับ ส่วนตัวนี้ผมจัดการเอง คุณช่วยรวบรวมอาวุธของพวกมันหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ เดี๋ยวผมจะช่วยกลบร่องรอยการต่อสู้ให้ด้วย”
แฮดวินตอบ
“เยี่ยมเลยครับ”
