ซากก็อบลินสองตัวก่อนหน้าถูกเคลื่อนย้ายไปแล้ว แฮดวินหยิบอาวุธของพวกมันขึ้นมาถือไว้ ยัดของใช้บางส่วนลงเป้ ส่วนที่เหลือหนีบไว้ใต้แขนพลางกระชับปืนพกคอยระวังหลังให้ในขณะที่ผมเดินนำทาง
พวกเราเคลื่อนที่กันอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ แฮดวินยังคงแวะจัดการกลบรอยเท้าของเพื่อนร่วมทางและของพวกเราเป็นระยะๆ ตลอดทาง
หลังจากเดินฝ่าป่ามาประมาณ 15 นาที พวกเราก็กลับมาถึงลานกว้าง สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจคือร่างกายของผมไม่ได้เหนื่อยล้าอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งที่เพิ่งแบกของหนักขนาดนั้นลุยป่ามา
จริงอยู่ที่ผมเคยยกน้ำหนักที่มากกว่านี้ในยิม แต่นี่คือการแบกเดินบนพื้นผิวที่ยากลำบากมันต่างกันมาก มันอาจจะเป็นฤทธิ์ของอะดรีนาลีน หรือความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นคือผลจากการที่ผมลงแต้มสถานะไปที่ความทนทานจนครบ 3 แต้มนั้นก็มีความเป็นไปได้
เราพบเดนี่กับโชอี้นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ทั้งคู่หอบหายใจจนตัวโยนและโชกไปด้วยเหงื่อ สัมภาระถูกวางกองไว้ห่างออกไปไม่กี่เมตร
มีผู้โดยสารคนอื่นๆ ยืนล้อมดูซากก็อบลินด้วยความตระหนก ผมตระหนักได้ทันทีว่าสภาพร่างกายของผมเหนือกว่าพวกเขาแค่ไหนตอนที่ผมเหวี่ยงร่างเจ้าตัวเขียวลงบนพื้นได้หน้าตาเฉย