เดนี่ตวัดสายตาขุ่นเคืองมามองผม ผมไม่ได้พูดอะไร แค่มองตอบกลับไปนิ่งๆ
“ไสหัวไปไกลๆ เลยไป…”
เขาพ่นลมหายใจทิ้งอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปคาดคั้นกับแฮดวินแทน
“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ไอ้พวกตัวเขียวๆ นี่มันตัวอะไรกัน?”
“ก็อบลิน”
แฮดวินตอบเรียบๆ
“ไม่ต้องบอกก็รู้เว้ย! ที่ผมถามคือมันมาจากไหน แล้วทำไม…”
ก่อนที่เขาจะโวยวายจบ แฮดวินก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“ผมก็ไม่รู้หรอกเดนี่ อย่างที่คุณเห็น ผมก็เพิ่งมาติดอยู่ที่นี่พร้อมๆ กับคุณนั่นแหละ”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือเราควรจะขอบคุณที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ไอ้สิ่งมีชีวิตพวกนี้มันแข็งแกร่งกว่ารูปร่างภายนอกของมันมาก”
“แถมยังหนักกว่าที่คิดด้วยค่ะ”
โชอี้เสริมเสียงค่อย ทำเอาแฮดวินหันไปมองอย่างสงสัย
“ตัวที่ฉันแบกมาน่าจะหนักเกือบ 50 กิโลได้ ทั้งที่เป็นตัวที่เล็กและผอมที่สุดแท้ๆ”
“ให้ตายเหอะ ของผมนี่ต้องเกินร้อยกิโลแน่ๆ”
เดนี่รีบเสริมบ้าง จนผมเห็นโชอี้แอบกลอกตาอยู่เงียบๆ
แฮดวินเดินเข้าไปหาซากก็อบลินที่ผมแบกมาแล้วลองออกแรงยกดู สีหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจทันที เขาแค่นเสียงคำรามในลำคอขณะพยายามยกมันขึ้น
