“เอาสิ ผมเอาด้วย”
เขาดูประหลาดใจเล็กน้อยกับคำตอบที่รวดเร็วของผม ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“บอกตามตรงนะ ผมเผื่อใจไว้แล้วว่านายจะปฏิเสธ”
“ผมไม่ปฏิเสธหรอก ผมเห็นด้วยกับคุณ”
ผมกล่าวด้วยท่าทีราบเรียบ
“ตามหลักการแล้ว เราควรออกไปสำรวจในขณะที่ร่างกายยังมีแรง ไม่ใช่รอจนหิวโซหรือขาดน้ำจนก้าวขาไม่ออก เพราะนั่นจะทำให้สถานการณ์ลำบากยิ่งกว่าเดิม”
“แม้ตามหลักการมันจะถูกต้อง แต่ในสถานการณ์จริงคนเรามักจะกลัวจนก้าวไม่ออก ยกเว้นพวกที่บ้าบิ่นจริงๆ ละนะ”
เขาถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมา
“ดูเหมือนนายจะเป็นพวกหลังสินะ”
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปรามาสกลายๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ ผมค่อนข้างพอใจที่เรื่องราวดำเนินไปในทิศทางนี้ ปล่อยให้แฮดวินเป็นฝ่ายจัดการและออกหน้าไป ส่วนผมคอยสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว
“คนอื่นคอยดูต้นทางไว้ระหว่างที่พวกเราไม่อยู่”
แฮดวินสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
ผมสังเกตเห็นว่าเขาคงได้คุยกับคนบางกลุ่มไว้บ้างแล้ว และดูเหมือนคนพวกนั้นจะเกรงใจเขาพอสมควรจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย
