หรือบางที… ที่พวกนั้นยอมฟังก็อาจจะเป็นเพราะปืนในมือเขานั่นแหละ ผมพนันได้เลยว่าเป็นเพราะปืนแน่ๆ
เห็นได้ชัดว่าบางคนดูไม่ค่อยพอใจนักที่คนมีอาวุธเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มกำลังจะทิ้งพวกเขาไป แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น ส่วนใหญ่คงเพราะกลัวว่าถ้าเผลอไปสบตาเข้า แฮดวินจะชวนให้เข้าป่าไปด้วยกันมากกว่า
มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่พวกเขาจะหวาดกลัวจนก้าวขาไม่ออก เพราะสถานการณ์แบบนี้ความกลัวคือเรื่องปกติ ที่น่าแปลกใจจริงๆ คือผมกับแฮดวินต่างหากที่กล้าเดินเข้าป่าไปหน้าตาเฉยในเวลานี้
แฮดวินหยิบเป้สะพายหลังกับท่อเหล็กขึ้นมาสองอัน ผมดูก็รู้เลยว่าเขาได้แรงบันดาลใจมาจากอาวุธชั่วคราวของผม เขาโยนมาให้ผมอันหนึ่งซึ่งผมก็รับไว้ได้ทันท่วงที
ผู้โดยสารบางคนที่เห็นภาพนั้นเริ่มพากันซุบซิบ และผมก็เห็นบางคนเริ่มมองหาทางแงะท่อเหล็กออกมาจากตู้ขบวนบ้าง… ช่างเป็นพวกที่ความรู้สึกช้ากันจริงๆ
ในจังหวะที่ผมกับแฮดวินกำลังจะก้าวเท้าออกจากตู้ขบวนรถไฟ ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางทางไว้
“มีที่ว่างให้ผมสักที่ไหม?”
