มันหยุดเคลื่อนไหวและหันมาจ้องมองผมด้วยสายตาแค้นเคืองปนหวาดระแวง รสชาติของกระสุนปืนที่เพิ่งได้รับไปคงยังฝังใจมันอยู่ไม่น้อย แต่นั่นถือเป็นเรื่องดีสำหรับผม
สภาพของมันย่ำแย่ถึงขีดสุด เลือดไหลอาบไปทั่วร่าง แถมขาก็ยังกะเผลกจนเดินลำบาก แม้ขนาดตัวจะยังดูมหึมา แต่ออร่าความน่าเกรงขามกลับจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น
ผมกระชับท่อนเหล็กและเศษกระจกในมือแน่น ความกระหายเลือดเริ่มปะทุขึ้นในอก ผมไม่แน่ใจว่ามันคืออิทธิพลจากความคิดประหลาดที่ผมควบคุมไม่ได้ หรือมันคือตัวตนที่แท้จริงซึ่งซ่อนลึกอยู่ในจิตใจของผมกันแน่
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สัญชาตญาณการต่อสู้ของผมตื่นตัว ถึงแม้ผมจะไม่เคยฆ่าใครจริงๆ แต่ก็เคยซ้อมพวกคนโง่จนอ่วมมานักต่อนักแล้ว
เจ้าหมาป่าแยกเขี้ยวคำราม พยายามหยัดกายด้วยขาที่ยังเหลือเพื่อเตรียมโต้กลับ ผมนิ่งสงบพลางวิเคราะห์ท่าทางของมัน ก่อนจะเริ่มฉากหลบไปทางซ้ายด้านที่มันได้รับบาดเจ็บจากรอยกระสุน
ผมขยับตัวอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง สายตาจับจ้องดวงตาคู่นั้นอย่างไม่กะพริบ และแล้ว… จังหวะที่ผมรอคอยก็มาถึง
