ซ่งเหม่ยฉีเดินกระแทกเท้าปึงปังออกมาจากห้อง ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มบูดบึ้งสนิท
ลั่วหยางเห็นดังนั้นจึงรวบตัวยัยหนูขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย เป็นอะไรไปอีกล่ะเรา”
“หนูรู้สึกว่าแม่…” ซ่งเหม่ยฉีเบะปากเตรียมจะร้องไห้ “มีคนเลวจะทำร้ายแม่… หนูกลัว”
“ไม่ต้องกลัวนะ มีลุงอยู่นี่ทั้งคน ใครหน้าไหนก็แตะต้องหนูกับแม่ไม่ได้ทั้งนั้น” ลั่วหยางตบหลังเด็กน้อยเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ก่อนจะเลิกคิ้วถาม “แล้วทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ล่ะ”
“หนูก็ไม่รู้…” ยัยหนูส่ายหน้าดิก “จู่ๆ ภาพมันก็แวบเข้ามาในหัวเอง”
“ภาพอะไร” ลั่วหยางชักจะประหลาดใจขึ้นมาจริงๆ
เด็กน้อยเม้มปากนึกอยู่ครู่หนึ่ง ถึงยอมหลุดปาก “หนูเห็นแม่ตกลงไปในถ้ำที่ไหนก็ไม่รู้ มันมืดตึ๊ดตื๋อ… แล้วก็มีกระดูกคนกองเต็มไปหมดเลย”
“หนูเห็นตอนไหน” น้ำเสียงของลั่วหยางเริ่มจริงจังขึ้น
“ตอนที่คุณลุงกำลังรักษาตาลุงนิสัยไม่ดีคนนั้นไงคะ”
ลั่วหยางถึงกับหลุดขำ เอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นๆ นั่นเบาๆ “หนูต้องดูการ์ตูนสืบสวนเยอะไปแน่ๆ สมองก็เลยเก็บเอาไปมโนเป็นตุเป็นตะ คิดไปเองว่าแม่กำลังตกอยู่ในอันตรายใช่ไหมเนี่ย”
“หนูพูดเรื่องจริงนะ! หนูคิด
