แต่เช้าตรู่ หลิวโย่วสุ่ยก็มาปรากฏตัว คนเข็นรถเข็นให้เขายังคงเป็นเจียงเยว่บอดี้การ์ดสาวขายาวคนเดิม
สีหน้าของหลิวโย่วสุ่ยดูสดใสเป็นพิเศษ หลังกล่าวทักทายลั่วหยางอย่างสุภาพ เขาก็หันไปหยอกล้อซ่งเหม่ยฉี “หนูน้อย ลุงมีลูกอมด้วยนะ อยากกินไหมครับ”
ยัยหนูมุดพรวดหลบหลังลั่วหยางทันที หลิวโย่วสุ่ยล้วงอมยิ้มก้านหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท รอยยิ้มอาบหน้า “ไม่ต้องกลัวนะเด็กดี มาเอาสิ”
แต่ซ่งเหม่ยฉีส่ายหน้าดิก สองมือเล็กกำขากางเกงลั่วหยางแน่นไม่ยอมปล่อย
ลั่วหยางจึงเอ่ยตัดบท “คุณหลิว รอสักครู่นะครับ ขอผมพาเด็กเข้าไปในห้องก่อน แล้วจะเริ่มรักษากัน”
“ตามสบายครับ” หลิวโย่วสุ่ยพยักหน้า ก่อนจะยื่นอมยิ้มไปทางเจียงเยว่ “งั้นให้เธอแล้วกัน”
สีหน้าของเจียงเยว่กระตุกวูบอย่างพิลึกพิลั่น หล่อนลังเลอยู่เสี้ยววินาที แต่สุดท้ายก็รับมาแกะห่อแล้วยัดเข้าปากอย่างเสียไม่ได้
ลั่วหยางอุ้มแม่หนูน้อยกลับเข้าไปในห้องนอน
“คุณลุงลั่ว ตาลุงคนนั้นดูนิสัยไม่ดีเลย อย่าไปยุ่งกับเขานะคะ” ซ่งเหม่ยฉีป้องปากกระซิบข้างหู
เขากลั้วหัวเราะ “หนูรู้ได้ยังไงว่าเขานิสัยไม่ดี ยังไม่ทันได้คุยกันสักคำเลยนะ”
“สัญชาตญาณไงคะ แค่เห็นหน้า
