ระวัติศาสตร์ ชีวิตที่ใครหน้าไหนฟังก็ต้องตาวาวน้ำลายสอ ทว่าลั่วหยางกลับยืนนิ่ง สีหน้าไร้ระลอกคลื่นใดๆ
“โอกาสทองฝังเพชรแบบนี้ไม่ได้ลอยมาให้เห็นง่ายๆ หรอกนะ ชาตินี้นายอาจจะเจอแค่ครั้งเดียว รีบๆ คว้าไว้ซะสิ” เจียงเยว่โพล่งแทรกขึ้นมา
ลั่วหยางระบายยิ้มบาง “ขอบคุณสำหรับความกรุณาของคุณหลิว และขอบใจสำหรับคำเตือนของคุณเจียงด้วยครับ แต่บังเอิญผมมันพวกนกไร้รัง รักอิสระจนชิน ไม่ชอบระบบกรงทองของบริษัท อีกอย่าง อุดมการณ์ผมคือการเป็นหมอรักษาคน คงต้องขอปฏิเสธข้อเสนอนี้… ทำให้ผิดหวังแล้วล่ะครับ”
หลิวโย่วสุ่ยขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดแล่นริ้วพาดผ่านนัยน์ตา “คุณไม่คิดจะเก็บไปนอนคิดอีกสักคืนหน่อยหรือครับ”
ลั่วหยางส่ายหน้าช้าๆ แววตาเด็ดเดี่ยว “ขอบคุณอีกครั้งครับ แต่ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพิจารณาอะไรอีก”
หลิวโย่วสุ่ยระบายลมหายใจยาวเหยียด “เอาล่ะ ถือซะว่าบุญพาวาสนาส่งไม่ถึงกัน แต่ประตูบริษัทผมยังเปิดต้อนรับคุณเสมอ เปลี่ยนใจเมื่อไหร่… เดินมาหาผมได้ทุกเมื่อ”
“รับทราบครับ” ลั่วหยางรับคำ
“เจียงเยว่ กลับกันเถอะ”
เจียงเยว่หมุนรถเข็นหันหลังกลับ ทว่าเดินไปได้แค่สองก้าว บอดี้การ์ดสาวก็หันขวับกลับมาต
