ีกรอบ “คุณลุงลั่วสุดหล่อ สงสารหนูเถอะนะคะ หนูอยากดูแพนด้าจริงๆ นะ”
ลั่วหยางนวดยกขมับตัวเองเบาๆ ยอมจำนนต่อโชคชะตา “โอเคๆ ไปดูแพนด้ากัน”
ตอนนี้เขาเริ่มจับทางได้แล้ว หากดวงตาด้านหลังฝาเครื่องเบิกโพลง นั่นหมายถึงดวงตาอวี่เหรินกระโจนเข้ามาแทรกแซงโดยตรง เหมือนเคสไอ้สวะหม่าจวินเมื่อวาน ที่โดนแฮ็กสมองจนคว้าไม้ไปฟาดหัวเมียตัวเอง แต่ตราบใดที่ดวงตาอวี่เหรินยังหลับใหล มันจะอยู่ในโหมด ‘รีโมตคอนโทรลสิ่งมีชีวิต’ แค่แทรกแซงเจตจำนงเป้าหมายได้เพียงไม่กี่วินาที พอหมดเวลา ฤทธิ์ก็จะเสื่อมและเป้าหมายจะหลุดจากการควบคุมทันที
ทว่า ต่อให้ผลลัพธ์จะคงอยู่แค่ชั่วอึดใจ… แต่มันก็โคตรจะร้ายกาจและโกงจนน่าขนลุกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สัญชาตญาณส่วนลึกยังคอยเตือนว่า ห้ามปล่อยให้ดวงตาอวี่เหรินเบิกตาควบคุมใครสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด มันอันตรายเกินควบคุม หากมันสูบพลังจนฟื้นฟูสภาพกลับไปเทียบเท่าตอนก่อน ‘ผ่าตัดปลูกถ่าย’ ความหายนะจะพุ่งทะยานเป็นร้อยเท่า อาการของทีมสำรวจโบราณคดีนั่นแหละคืออนุสาวรีย์เตือนใจชั้นดี
จัดการแต่งตัวออกจากบ้าน ลั่วหยางจูงมือซ่งเหม่ยฉีมายืนกดแอปเรียกรถรออยู่ริมฟุตพาท
มนุษย์ป้าร่างท้วมคนหนึ่งกำลังเดินนวยนาดมาพร้อมห
