มาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวเบ้อเริ่ม มันรูปร่างใหญ่โตระดับน้องๆ ลูกวัว แต่ป้าแกกลับมักง่ายไม่ยอมใส่สายจูง พอเจ้าหมาเหล่มองเห็นลั่วหยางกับซ่งเหม่ยฉี มันก็พุ่งปรี่ตรงดิ่งเข้ามาหาทันที
“คุณลุงลั่ว หนูกลัว” ซ่งเหม่ยฉีหน้าถอดสี รีบมุดหลบไปด้านหลังลั่วหยาง ทว่าจังหวะถอยเท้าดันไปสะดุดขอบฟุตพาท ร่างเล็กเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นถนน
ลั่วหยางใจหายวาบ รีบยื่นมือคว้าตัวเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกทันที
เจ้าโกลเด้นเดินเตาะแตะเข้ามาดมๆ ฟุดฟิดที่ขาของลั่วหยางอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเดินสะบัดหางผละไป
ตลอดเหตุการณ์ มนุษย์ป้าเจ้าของหมากลับตีหน้ามึน ไม่มีแม้แต่คำขอโทษหลุดออกจากปากสักครึ่งคำ
ลั่วหยางขมวดคิ้ว ทนความมักง่ายไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น “พาหมาตัวเบ้อเร่อมาเดินเล่นในที่สาธารณะ ทำไมไม่ใส่สายจูงล่ะครับคุณป้า”
“แล้วมันไปหนักหัวแกเรอะ มันกัดแกเข้าแล้วหรือไง ต่อให้มันขย้ำแกจริงๆ ก็แค่ไปฉีดยากันบาดทะยัก ฉันมีปัญญาจ่ายก็แล้วกัน” ปากของมนุษย์ป้ารัวเป็นปืนกล สาดกระสุนน้ำลายใส่หน้าเขากลับมาเป็นชุดอย่างไร้ยางอาย
“ช่างเถอะ ผมขี้เกียจเถียงกับคนประเภทนี้” ลั่วหยางส่ายหน้า ตัดบทไม่อยากลดตัวลงไปเกลือกกลั้ว
“แกคิดว่าฉันอยากลด
