หนีเอาชีวิตรอดทันที
“จางไป๋ ไอ้เวรตะไลเอ๊ย แกทิ้งฉันเหรอวะ” หยางหลงสบถด่าไล่หลัง ทว่าจางไป๋ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ซ้ำยังสับขาหน้าตั้งเร็วกว่าเดิมราวกับผีหลอก
หม่าจวินตาลอยเคว้ง ง้างท่อเหล็กเปื้อนเลือดขึ้นมาอีกครั้งหมายจะฟาดกบาลเหยื่อรายต่อไป เร็วเท่าความคิด ลั่วหยางพุ่งพรวดประชิดตัว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของมัน ก่อนจะตวัดขาขัดสกัดรวบยอดจนไอ้หัวโจกล้มหน้าคะมำ แล้วกดร่างมันลงกับพื้นคอนกรีตอย่างเฉียบขาด
จังหวะนั้นเอง แววตาของหม่าจวินก็กลับมามีสติอีกครั้ง พอรู้ตัวว่าถูกลั่วหยางกดล็อคอยู่บนพื้น มันก็ชะงักอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงร้องสั่งการลูกน้องที่เหลือ
“พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่วะ เข้าไปรุมมันสิวะ”
ทว่าอันธพาลนับสิบชีวิตกลับไม่มีใครกล้าขยับ พวกมันพร้อมใจกันโยนท่อเหล็กทิ้งเกลื่อนพื้น แล้วหันหลังวิ่งหนีป่าราบราวกับผึ้งแตกรัง
หม่าจวินเพิ่งจะมีเวลาหันไปสังเกตเห็นหญิงท้องแก่ที่นอนหัวแตกเลือดอาบ กับลูกน้องคนสนิทที่นอนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่ข้างๆ มันถึงกับช็อกตาตั้ง สมองขาวโพลนไปอีกรอบ
ลั่วหยางตะโกนก้อง “ใครก็ได้ช่วยโทรแจ้งตำรวจที”
บรรดาฝูงชนที่กำลังอ้าปากค้างเพิ่งสะดุ้งตื่นจากภวังค์
