ทิศทางของท่อเหล็กหักเหตวัดวูบลงด้านล่าง ฟาดเข้าที่กลางกบาลของหญิงท้องแก่เต็มแรง
ปึ้ก!
หญิงคนนั้นไม่ทันได้กรีดร้องออกมาสักแอะ ร่างท้วมสลบเหมือดล้มตึงกระแทกพื้นคาที่
ทุกคนในเหตุการณ์เบิกตาโพลง ช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง หยางหลงกับจางไป๋อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด
ลั่วหยางเองก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น… ดวงตาอวี่เหรินตื่นแล้ว และมันเป็นฝ่ายกระชากสายใยบงการ
“หม่าจวิน ไอ้บัดซบ แกทำบ้าอะไรของแกวะ” หยางหลงสติแตกแผดเสียงด่าลั่น
หม่าจวิน... ไอ้หัวโจกกล้ามโต แทนที่จะได้สติจากเสียงตะโกน มันกลับง้างท่อเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฟาดเปรี้ยงเข้าที่ขมับของลูกน้องที่ยืนงงอยู่ข้างๆ อย่างจัง
เสียงกระดูกลั่นดังกึกก้อง ชายโชคร้ายคนนั้นตาเหลือก ล้มตึงลงไปกองกับพื้นอีกราย
หยางหลงหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ความหวาดกลัวพุ่งเกาะกุมหัวใจ กุ๊ยพวกนี้คือคนงานในโรงงานของเขาทั้งนั้น และหม่าจวินก็คือหัวหน้ายาม ขืนไอ้บ้านั่นคลุ้มคลั่งตีคนจนตาย เขานี่แหละที่จะโดนหางเลขข้อหาผู้จ้างวานฆ่าไปเต็มๆ
“ระ… เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเว้ย ฉะ… ฉันไปก่อนล่ะ” จางไป๋ปอดแหกสับตีนแตกวิ่ง