้มาสาดโคลนใส่ฉัน แล้วมันจะทำให้ฉันดูน่าสมเพชเหรอ จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่รู้สึกสะทกสะท้านสักนิด แค่สมเพชพวกขี้แพ้ไร้น้ำยาอย่างพวกแกสองคนก็เท่านั้นแหละ”
“ไอ้สวะเอ๊ย” จางไป๋ถูกจี้ใจดำจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มันกำหมัดแน่นเตรียมพุ่งเข้าไปซัดหน้าลั่วหยาง
หยางหลงตวาดกร้าว “จางไป๋ แกถอยออกมา”
จังหวะเดียวกันนั้น มันก็ลอบส่งซิกทางสายตาให้หัวโจกกล้ามโตอย่างรู้กัน
ไอ้หัวโจกรับสัญญาณอำมหิต มันง้างท่อเหล็กในมือขึ้นสุดวงสวิง แล้วหวดฟาดลงมาที่กลางกระหม่อมของลั่วหยางเต็มเหนี่ยว… หมายจะเอาให้กะโหลกแตกตั้งแต่ไม้แรก
ลั่วหยางถอยไม่ได้ เพราะแผ่นหลังชนเข้ากับร่างของไป๋จิ้งที่ยืนตัวสั่นอยู่ เขาจำใจคลายมือที่กำโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออก อันที่จริงตลอดเวลาที่ต่อปากต่อคำกับพวกจางไป๋เมื่อครู่ เขาลอบถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าสู่ดวงตาอวี่เหรินอยู่อย่างเงียบเชียบ หวังจะใช้โอกาสนี้กระตุ้นให้มันตื่นจากการหลับใหลอย่างสมบูรณ์ ทว่าสถานการณ์จวนตัวบังคับให้เขาต้องตัดใจหยุดกลางคัน เพื่อชักมือออกมารับมือกับมัจจุราชที่กำลังฟาดลงมา
แต่แล้วทิศทางลมกลับพลิกผันอย่างคาดไม่ถึง
ท่อนแขนล่ำสันของไอ้หัวโจกกลับร่วงผล็อยราวกับหุ่นเชิดสายขาด