ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะขู่ฉันได้เหรอ” เขาตวัดสายตากล้าแข็งไปปะทะกับหยางหลง “ไอ้กุ๊ยพวกนี้ก็คนงานจากโรงงานแกทั้งนั้น ตำรวจสืบแป๊บเดียวก็ถึงตัวบงการแล้ว ถ้าวันนี้พวกมันกล้าแตะต้องฉันกับคุณไป๋แม้แต่ปลายเล็บ… แกเตรียมตัวพังพินาศตามพวกมันไปได้เลย”
หยางหลงแค่นเสียงเหยียดหยาม “ฉันไม่รู้ว่าแกเห่าอะไร ฉันก็แค่บังเอิญขับรถผ่านมาดูหมาโดนรุมกระทืบก็เท่านั้น วันนี้ฉันอยากจะเห็นเป็นบุญตาว่ะ ว่าใครกันแน่ที่จะหนีความผิดไม่พ้น… แก หรือ ฉัน”
ลั่วหยางเงียบกริบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไอ้พวกนี้ก็ประสบความสำเร็จในการสร้างความขยะแขยงจนเขาอยากจะขย้อนของเก่าออกมา ต่อให้สุดท้ายกล้องวงจรปิดจะกู้ความบริสุทธิ์ให้เขาได้ แต่วันนี้เขาก็เสียเปรียบเต็มประตูอยู่ดี
“ฮ่าๆๆ” จางไป๋หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้กระจอกอย่างแกก็มีวันนี้เหมือนกันเว้ย สวะอย่างแกมันคู่ควรเป็นจับกังแบกปูนนู่น ริอ่านมาชูคอทำตัวเป็นหมอเทวะ ถุย”
ลั่วหยางสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเชือดเฉือน “จางจื้อพ่อแกน่ะ ฝีมือรักษาก็กระจอก ยังมีหน้ามาท้าพนันกับฉัน โดนฟาดเงินไปตั้งห้าแสนแถมยังโดนไล่ตะเพิดกลับไปเหมือนหมาข้างถนน… พวกแกคิดว่าการใช้ลูกไม้ต่ำตมพรรค์นี
