ล่ะ”
หม่าจงหัวมองลั่วหยางด้วยสายตาพิลึกกึกกือ “เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลย แล้วเมียเขาก็โทรตาม บอกว่าบ้านมีแมลงสาบ ให้รีบกลับไปจัดการ เขาวางสายปุ๊บก็เผ่นแน่บปั๊บ”
ลั่วหยางลอบถอนหายใจ อาการกลัวเมียของเยี่ยอี้หมิงเข้าขั้นโคม่าแล้วจริงๆ
“เสี่ยวลั่ว นี่เตรียมตัวจะกลับแล้วเหรอ” หม่าจงหัวถาม
“ถ้าหมดธุระแล้ว ผมก็ว่าจะขอตัวเลยครับ”
“เฮ้ย ได้ไง ฉันยังติดเลี้ยงฉลองเธออยู่นะ แต่มื้อเที่ยงคงไม่สะดวก เวลาทำงานเขาห้ามดริ๊งก์ เอาเป็นมื้อเย็นดีกว่า เดี๋ยวฉันเป็นเจ้ามือเอง พวกเรามาฉลองกันให้สุดเหวี่ยง”
ลั่วหยางไม่อยากเสียเวลารอทั้งวันแค่เพื่อกินข้าวมื้อเดียว จึงปัดตกอย่างเนียนๆ
“ขอบคุณครับ แต่ผมมีคิวตรวจคนไข้อีก เอาไว้วันหลังดีกว่าครับ ไว้รอบหน้าเราค่อยดริ๊งก์กันยาวๆ”
หม่าจงหัวสะดุ้ง รีบเบรกทันควัน “ดื่มยาวๆ น่ะไม่มีปัญหา แต่ไอ้คำว่ารอบหน้าน่ะขอเถอะ เรื่องสยองพรรค์นี้อย่าให้มีรอบสองเลยจะดีที่สุด”
“ครับๆ ผอ.หม่า ไปพักผ่อนเถอะ ผมขอตัวก่อน” ลั่วหยางบอกลา
“ให้ฉันเรียกคนขับรถไปส่งไหม”
“ไม่ต้องหรอกครับ กดเรียกรถในแอปสะดวกกว่า ระหว่างเดินออกผมว่าจะแวะดูของในหอนิทรรศการสักหน่อยด้วย”
“งั้นฉันไม่ไปส่งนะ ไ
