จีอู๋จวินและไป๋ฉีหันไปมองเขาทันที เจียงฉางเซิงเดินไปถึงหน้าเตาหลอมโอสถ เอ่ยว่า
“มีใครอยากจะใช้วิชาธรรมยุทธสวรรค์วิวัฒน์ หลอมกระดูกเส้นเอ็นและเลือดเนื้อของจอมปีศาจบ้าง”
สิ้นคำพูดนี้ จีอู๋จวินกับไป๋ฉีก็เบิกตากว้าง หวงเทียนกับเฮยเทียนที่งีบอยู่ถึงกับลุกพรวดขึ้นมาทันที เจ็ดจอมปีศาจตายแล้วหรือ
จีอู๋จวินรีบถาม “ท่านไม่สามารถทำลายร่างของพวกมันได้ใช่หรือไม่ จึงได้อยากหลอมพวกมันให้เป็นโอสถ พวกเราสามารถรับพลังของจอมปีศาจได้จริงๆ หรือ”
เจียงฉางเซิงส่ายหน้าแล้วกล่าว “ทำลายร่างพวกมันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ เพียงแต่นึกถึงความจำเป็นของพวกเจ้าที่ต้องฝึกยุทธ์จึงได้เก็บไว้ ข้าจะหาทางให้พวกเจ้ารับได้ แต่ไม่ใช่การดูดซับพลังแบบฉับพลัน แต่เป็นขั้นตอนที่มีระยะยาว”
ร่างของเจ็ดจอมปีศาจนั้นใหญ่โตเพียงใด เพียงพอให้ผู้คนมากมายได้รับประโยชน์ แต่เขาตัดสินใจจะใช้ร่างพวกมันกับคนเพียงกลุ่มหนึ่งเท่านั้น เพื่อเร่งให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น
และแน่นอนว่าคนกลุ่มแรกที่เขาคิดถึงก็คือคนใกล้ตัว นอกจากนี้ตัวเขาเองก็ใช้ได้ เพราะร่างของเจ็ดจอมปีศาจเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่า สามารถนำไปหลอมโอสถได้หลากหลายชนิด
“ข้าขอก่อน! ข้าไม่กลัวตาย!”
ไป๋ฉีเบียดเข้ามาอย่างตื่นเต้น และยังคลอเคลียขาของเจียงฉางเซิงด้วย เจียงฉางเซิงไม่สนใจมัน เริ่มหย่อนสมุนไพรลงในเตาหลอมยา
อย่าว่าแต่ไป๋ฉีเลย ความแตกต่างของร่างจอมปีศาจกับจีอู๋จวินนั้นต่างกันมหาศาล อยากให้จ
