ทันทีที่เดินเข้าใกล้ป้อมยามหน้าไซต์งาน กลุ่มคนนำโดยหม่าจงหัวก็กรูเข้ามาหาอย่างร้อนรน
“เสี่ยวลั่ว เป็นยังไงบ้าง” หม่าจงหัวถามหน้าตื่น
ลั่วหยางตอบเสียงเรียบ “เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้าย… ผมเจอดาบเล่มนั้นแล้ว แล้วก็หิ้วมันออกมาด้วย”
“คุณเอามันออกมา” หม่าจงหัวชะงักตาค้าง
สือเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ผงะถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ สีหน้าตึงเครียดจัด
ลั่วหยางตบหน้าท้องตัวเองดังป้าบๆ เสียงโลหะกระทบเนื้อดังชัดเจน “ผู้อำนวยการหม่า… มันซุกอยู่นี่ครับ”
“ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะเสี่ยวลั่ว ขืนเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นมา ใครจะไปรับผิดชอบไหว” หม่าจงหัวเหงื่อแตกพลั่ก
ลั่วหยางยิ้มหน้าตาย “เมื่อกี้ศาสตราจารย์ซูโดนอาถรรพ์มันเล่นงานอีกรอบ แบกดาบไล่แทงผมหน้าตาเฉย ถ้าหลบไม่ทัน ป่านนี้ผมคงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้วครับ”
ชายหนุ่มโยนเผือกร้อนแบบหน้าด้านๆ ซูชางหมิงตวัดสายตาค้อนขวับ แทบจะกินหัวลั่วหยาง… ไอ้เด็กเปรต ที่ลากฉันไปเป็นเพื่อน ก็เพื่อเอาไว้ใช้เป็นข้ออ้างตอนฉกของเนี่ยนะ?
สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่ใบหน้าเหี่ยวย่นของซูชางหมิงทันที
“ศาสตราจารย์ซู… เรื่องจริงเหรอครับ” หม่าจงหัวแทบไม่อยากเชื่อหู
“เอ่อ… ฉันเองก็จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ