้น แต่ที่เสี่ยวลั่วพูดมาคือเรื่องจริง” ชายชรายอมรับเสียงอ่อย
ลั่วหยางสบช่องรีบขยี้ต่อ “ผู้อำนวยการหม่า ผมแค่อยากจะบอกว่าดาบเล่มนี้มันเฮี้ยนเกินเบอร์ ผมต้องหาสถานที่ปิดมิดชิดในพิพิธภัณฑ์เพื่อล้างอาถรรพ์ให้มันกลายเป็นแค่เศษโลหะธรรมดา แต่ถ้าคุณไม่โอเค… เดี๋ยวผมเดินเอาไปโยนทิ้งไว้ที่เดิมก็ได้นะ แต่ถือว่างานผมจบแล้ว จ่ายเงินมาด้วยก็แล้วกัน”
ลั่วหยางแบมือทวงดื้อๆ จะเอายังไงก็เลือกเอา
หม่าจงหัวอึกอัก ลังเลตัดสินใจไม่ถูก
เยี่ยอี้หมิงเห็นท่าไม่ดีจึงออกโรงแทรก “เสี่ยวหม่า เสี่ยวลั่วเป็นคนทำงานรอบคอบ คุณวางใจเถอะ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เอาสมบัติชาติกลับบ้านสักหน่อย มันก็ยังอยู่ในเขตพิพิธภัณฑ์ ขืนตอนนี้สั่งให้เอาไปคืน แล้วพอเสี่ยวลั่วกลับไป พวกนักวิจัยเกิดโดนผีผลักเป็นบ้าขึ้นมาอีกจะทำยังไง”
“ก็ได้… เอาตามที่เสี่ยวลั่วบอกก็แล้วกัน” หม่าจงหัวจำยอมอย่างหมดทางเลือก
คนทั้งกลุ่มพากันเดินกลับไปยังอาคารศูนย์วิจัย
ไป๋จิ้งขยับเข้ามาเดินขนาบข้างลั่วหยาง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หมอลั่ว คุณซ่อนดาบอาถรรพ์ไว้แนบเนื้อขนาดนั้น มันไม่ส่งผลกระทบอะไรเลยเหรอคะ”
“ไม่อะ” ลั่วหยางตอบสั้นๆ ในใจแอบประเมินเจตนาของหญ
