มเป็นข้ารับใช้เจ้า”
ลั่วหยางถึงกับกุมขมับ ปวดหัวตึ้บ
ถ้าเขาพกไอ้ดาบผีสิงนี่กลับไปใช้ ปลายทางสถานีต่อไปคงไม่พ้นคุกบางขวาง จะเอาข้ารับใช้ไปทำแป๊ะอะไรในซังเต ปัดโธ่เว้ย!
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยอมก้มหัวร้องขอชีวิต แถมในอดีตก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกันเป็นการส่วนตัว ความรู้สึกลังเลก็ผุดขึ้นมากลางอก... เอาไงดีวะเนี่ย?