มดคุกเข่าลง สองมือประคองดาบอาบเลือดชูขึ้นเหนือหัว ริมฝีปากขยับพึมพำร่ายบทสวด
นั่นคือมนตราขมังเวท เธอกำลังทำพิธีสังเวยโลหิตเพื่อบวงสรวงสวรรค์ขอพร!
ปริศนาที่ว่าทำไมดาบสำริดเล่มนี้ถึงเฮี้ยนนัก กระจ่างแจ้งในพริบตา… เพราะมันคือ
‘ดาบประหาร’ ที่ใช้สำหรับตัดหัวคนโดยเฉพาะ ความอาฆาตแค้นของเครื่องสังเวยนับไม่ถ้วนจึงหล่อหลอมจิตวิญญาณชั่วร้ายขึ้นมา
แม่มดร่ายมนตร์จบอย่างรวดเร็ว
ลั่วหยางไม่ได้สนใจจะจดจำวิชาอาคมบทนี้เลยสักนิด เพราะแก่นแท้ของมันไม่ได้อยู่ที่บทสวด แต่อยู่ที่ ‘การบั่นคอสังเวยชีวิต’ ในสังคมยุคปัจจุบันที่เจริญแล้ว เขาจะไปไล่ตัดหัวใครมาบวงสรวงสวรรค์เพื่อฝึกวิชาบ้าบอนี่ได้
ภาพความทรงจำดำเนินต่อ แม่มดลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวเดินลงมาจากบันไดที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
ลั่วหยางสังเกตเห็นว่า… ที่เท้าของเธอสวม ‘ถุงเท้า’ อยู่คู่หนึ่งจริงๆ ด้วย
“ข้าคืออวี่เหริน... ข้าขอทำข้อตกลงกับเจ้า” เสียงกังวานแหบพร่าไม่ได้หลุดออกมาจากปากแม่มด แต่ดังก้องมาจากตัวดาบสำริดโดยตรง!
นี่คือเจตจำนงของวิญญาณร้าย มันมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์แบบ ร้ายกาจจนถึงขั้นสื่อสารต่อรองได้
ลั่วหยางขมวดคิ้ว “ข้อตกลงอะไร”
“ละเว้นชีวิตข้า… แล้วข้าจะยอ
