ังไม่รีบเก็บมันขึ้นมา กลับเงยหน้าเอ่ยถามคนข้างบน “ศาสตราจารย์ซู โบราณวัตถุในหลุมนี้อายุสักกี่ปีครับ”
ซูชางหมิงอธิบายเจื้อยแจ้ว “หลุมบูชายัญแต่ละหลุมอายุไม่เท่ากันหรอก บางหลุมสร้างห่างกันเป็นพันปี หลุมนี้ยังไม่ได้ตรวจหาไอโซโทปเลยฟันธงไม่ได้เป๊ะๆ แต่จากประสบการณ์ของฉัน… อย่างน้อยๆ ก็ต้องห้าพันปีขึ้นไป”
“ก็เพิ่งบอกเองว่ายังไม่ได้ตรวจ แล้วเอาความมั่นใจจากไหนมาฟันธงครับ” ลั่วหยางซักไซ้ต่อ หวังจะรีดข้อมูลให้ลึกกว่าเดิม
“ถามถูกคนแล้วไอ้หนุ่ม ค่อนชีวิตของฉันทุ่มให้กับอารยธรรมซานซิงตุย ไม่มีใครในประเทศนี้รู้ลึกไปกว่าฉันอีกแล้ว ยุคสมัยของมันเริ่มขึ้นเมื่อราวๆ หกพันปีก่อน และเจริญรุ่งเรืองอยู่พันกว่าปี ดังนั้นหลุมบูชายัญนี้จุดเริ่มต้นก็ต้องห้าพันปี… เผลอๆ อาจจะทะลุไปถึงหกพันปีด้วยซ้ำ” ชายชราอวดภูมิด้วยความตั้งใจ
“แล้วอารยธรรมระดับนี้มันล่มสลายไปได้ยังไงครับ” ประเด็นนี้จุดประกายความอยากรู้ของลั่วหยางขึ้นมาอย่างจัง
