คล้อยหลังเข้าช่วงเย็น ท้องฟ้าก็เทฝนลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เปลี่ยนผืนดินรกร้างให้กลายเป็นทะเลโคลนเละเทะ
ห่างจากจุดตรวจไปราวสองสามร้อยเมตร โครงหลังคาเหล็กเมทัลชีทตั้งตระหง่านฝ่าสายฝน… ที่นั่นคือหลุมหมายเลขแปดซึ่งเพิ่งเริ่มเปิดหน้าดิน และเป็นจุดเกิดเหตุที่เล่นงานทีมโบราณคดีจนหมดสภาพ
“เสี่ยวลั่ว นายแน่ใจนะว่าศาสตราจารย์ซูจะไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ?” หม่าจงหัวถามย้ำเป็นรอบที่สอง แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล
ลั่วหยางคลี่ยิ้มบาง “ผู้อำนวยการหม่า วางใจเถอะครับ ผมเอาศาสตราจารย์ซูอยู่แน่นอน”
ทว่ายังไม่ทันขาดคำ ซูชางหมิงก็สวนกลับเสียงแข็ง “ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูแล ผมไม่ใช่เด็กๆ ดูแลตัวเองได้”
หม่าจงหัวได้แต่ยิ้มเจื่อน “เอาเถอะ… ขอให้ราบรื่นก็แล้วกัน”
เยี่ยอี้หมิงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม ตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมเอ่ยกำชับเสียงหนักแน่น “เสี่ยวลั่ว ระวังตัวด้วย ความปลอดภัยต้องมาก่อน ห้ามฝืนเด็ดขาด”
ลั่วหยางพยักหน้ารับ “ขอบคุณครับคุณลุงเยี่ย ผมรู้ลิมิตตัวเองดี”
“ผมขอตามไปด้วยได้ไหม?” สือเฟยที่เดินรั้งท้ายชะโงกหน้ามาถาม แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ฉันก็จะไปเหมือนกัน” ไป๋จิ้งแทรกขึ้นมาทันที
ลั่วหยางส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวบรั
