ด “พวกคุณใจเย็นก่อน ให้ผมเข้าไปเช็กสถานการณ์ข้างใน ถ้าปลอดภัยแล้วค่อยตามมา ขืนเข้าไปพร้อมกันหมด ผมรับมือไม่ไหวหรอกครับ”
“ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาคอยดูแล ฉันดูแลตัวเองได้” ไป๋จิ้งเชิดหน้าเถียง
“ครั้งนี้ไม่ได้ครับ ยังไงก็ไม่อนุญาต” น้ำเสียงของลั่วหยางเด็ดขาดไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง
ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นด้วยความขัดใจ ท่าทางหงุดหงิดระดับที่ง้อเป็นวันก็คงไม่หาย
“พวกเธอรออยู่ตรงนี้ ฉันกับเสี่ยวลั่วจะเข้าไปดูเอง” ซูชางหมิงใช้อำนาจอาจารย์ออกคำสั่งเด็ดขาด
“เข้าใจแล้วค่ะ” ไป๋จิ้งยอมถอยอย่างสงบเสงี่ยมทันที สือเฟยเองก็พยักหน้ารับคำสั่งแต่โดยดี
ลั่วหยางกางร่ม ฝ่าสายฝนมุ่งหน้าไปยังโครงหลังคาเหล็กเมทัลชีท ซูชางหมิงกางร่มเดินตามประกบมาติดๆ
“เสี่ยวลั่ว… คุณคือจอมขมังเวทใช่ไหม?” ระหว่างทาง จู่ๆ ซูชางหมิงก็โพล่งคำถามโยนหินถามทางออกมา
ฝีเท้าของลั่วหยางชะงักไปจังหวะหนึ่ง ทว่าเขาเลือกที่จะปิดปากเงียบ
ซูชางหมิงต้อนต่อ “ผมวิเคราะห์สิ่งที่คุณพูดอย่างละเอียดแล้ว คุณอ้างว่าเป็นหมอ แต่กลับรู้ลึกซึ้งเรื่องวัฒนธรรมของจอมขมังเวท ผมเลยเดาว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณก็คือจอมขมังเวทนั่นแหละ ในวัฒนธรรมโบราณ วิชาแพทย์กับวิช