่งคราบดินโคลนโสโครกยังไม่อาจบดบังประกายสีทองอร่ามที่แผ่ซ่านออกมา
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สะกดลั่วหยางเอาไว้… สิ่งที่กระชากวิญญาณของเขาคือ ‘ดวงตา’ ที่ฝังอยู่บนด้ามจับต่างหาก
มันเป็นดวงตาทรงเรียวยาวคล้ายใบหลิว ขนาดใหญ่กว่าเหรียญสิบเล็กน้อย เมื่อหนึ่งนาทีก่อนมันยังหลับสนิท แต่ทว่า… วินาทีก่อนที่สายฟ้าจะผ่าลงมา มันกลับเบิกโพลงขึ้น
ดวงตาที่สลักบนด้ามจับจู่ๆ ลืมตาขึ้นมาก็ว่าแปลกประหลาดแล้ว แต่ที่กระชากความกลัวจนขนหัวลุกชันก็คือ… มันมีรูม่านตาด้วย แถมยังเป็นรูม่านตาสีเขียวมรกตที่กำลังทอประกายวาวโรจน์
ลั่วหยางจ้องเขม็งไปที่ดวงตาปีศาจนั่น… และดวงตาสีมรกตนั่นก็กำลังจ้องตอบลั่วหยางอย่างมาดร้ายเช่นกัน
ซูชางหมิงก้าวเข้ามาประกบข้าง ตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ “เสี่ยวลั่ว เข้าไปกันเถอะ ถ้าคุณปอดแหก เดี๋ยวผมเดินนำเอง”
กึก… กึก…
ในเสี้ยววินาทีนั้น ดาบสำริดโบราณพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะกระชากตัวหลุดจากผืนดิน ลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ… แล้วตวัดปลายดาบชี้ตรงดิ่งมายังลั่วหยาง!
