มเดาไว้อยู่แล้วว่าหมาจนตรอกอย่างคุณต้องเบี้ยวหนี้… คุณสือครับ รบกวนช่วยเล่าให้ทุกคนฟังหน่อยสิครับว่าตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”
สือเฟยพยักหน้ารับคำ นิ่งนึกไปครู่หนึ่งก่อนจะอธิบาย “ความรู้สึกผมมันอธิบายยากครับ ก่อนที่หมอเทวะลั่วจะลงมือ ผมรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดไปติดอยู่ในฝันร้ายที่มองไม่เห็นอะไรเลย มันอึดอัด หวาดกลัว สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายตลอดเวลา… แต่ตอนนี้โล่งแล้วครับ ผมสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กลับคืนมาเต็มร้อย ต้องกราบขอบพระคุณหมอเทวะลั่วจริงๆ ที่ดึงผมกลับมาจากนรก”
พูดจบ เขาก็คว้ามือลั่วหยางมากุมไว้แน่นด้วยความซาบซึ้งใจ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขของเมืองลั่วเฉิงต่างพากันปรบมือเกรียวกราว
เยี่ยอี้หมิงลูบเครา ยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง ภูมิใจจนอกแทบแตก… สายตาลูกสาวเรานี่มันระดับสไนเปอร์ชัดๆ
“ฉันไม่ยอมรับ” จางจื้อสติแตก แผดเสียงลั่นระเบียง “นี่มันขบวนการต้มตุ๋น ฉันต้องลากตัวคนไข้ไปตรวจร่างกายให้ละเอียดเดี๋ยวนี้”
ลั่วหยางยักไหล่ ยืนนิ่งไม่ไหวติง
สือเฟยขมวดคิ้วตอกกลับทันที “คุณสั่งให้ตรวจก็ต้องตรวจเหรอ คุณใหญ่มาจากไหนกัน”
จางจื้อโดนย้อนจนจุก ก้อนความโกรธจุกอยู่ที่คอหอยแทบกระอักเลือด มันสูดลมหายใจเข้า
